Δεμένος σε δέντρο με αλυσίδα

Σήμερα κανονικά θα πήγαινα για αισιόδοξο ποστ. Με είχε γεμίσει αισιοδοξία η εικόνα του κατάμεστου Σπόρτινγκ και των φρακαρισμένων από κόσμο γύρω στενών. Χιλιάδες κόσμος, δεν μπορώ να υπολογίσω πόσοι, αλλά αν μέσα στο γήπεδο είχε 2.500-3.000 άτομα, έξω θα είχε άλλα τόσα. Και παλμός και συνθήματα και χαμόγελα.

Πριν από τη συναυλία όμως, ένας άνθρωπος βρέθηκε με σπασμένα μούτρα, δεμένος με αλυσίδα σε ένα δέντρο, κάπου στη Σαλαμίνα. Δεμένος με αλυσίδα σε δέντρο, μαλάκα μου.

Το πρόσωπο του ανθρώπου αυτού, το είδαμε όλοι. Τον είδαμε δαρμένο, εξευτελισμένο, πεταμένο στο χώμα. Δεμένος από το λαιμό, με αλυσίδα.

Το πρόσωπο του αφεντικού, δεν το είδαμε, αλλά το ξέρουμε. Δεν εννοώ ότι ξέρω ποιος είναι ο συγκεκριμένος, αν και πολύ θα το ήθελα. Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία.

Το πραγματικό πρόσωπο του αφεντικού το βλέπουμε κάθε μέρα στο δρόμο, στις δουλειές, στις τράπεζες, στα πρωτοσέλιδα, στην τηλεόραση, παντού. Είναι ο νοικοκύρης που θέλει τάξη και ασφάλεια, ο επιχειρηματίας που δεν πληρώνει φόρους και μισθούς, αλλά έχει καταθέσεις στην Ελβετία, ο μαγαζάτορας που προτιμά τους μετανάστες για να τους έχει σαν δούλους, ο μπάτσος που χτυπάει στο κεφάλι ανθρώπους που έχουν τα χέρια δεμένα με χειροπέδες, ο χρυσαυγίτης που βγαίνει τα βράδια στον Άγιο Παντελεήμονα και ξυλοκοπεί όποιον βρει μπροστά του, μέχρι να έρθει η αστυνομία και να του πει να πάει σπίτι του, ο Σαμαράς, ο Δένδιας, ο Στουρνάρας, ο Βενιζέλος, οι εισαγγελείς και οι δικαστές, οι τηλεδημοσιογράφοι, οι εφοπλιστές, οι εκδότες κ.λ.π. Και βέβαια, τα χρυσαυγίτικα τσιράκια τους και τα φασιστοκαθάρματα που τους ψήφισαν.

Όλοι αυτοί  στις εκλογές του Ιουνίου μετρήθηκαν και βγήκαν πλειοψηφία. Η πλειοψηφία είναι αυτή που επέβαλε τον φασισμό στην ελληνική κοινωνία. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι «κουκουλοφόροι», ούτε το πανεπιστημιακό άσυλο, ούτε το ΠΑΜΕ. Η πλειοψηφία, με την ψήφο της και την λευκή επιταγή στους φασίστες. Με το να αποδέχεται κάθε ρατσιστική επίθεση, επειδή «οι λαθρομετανάστες κλέβουν και σκοτώνουν». Με το να επικροτεί τις τηλεοπτικές σφαλιάρες των θρασύδειλων νεοναζί και να κάνει ότι δεν βλέπει τις μαχαιριές στους δρόμους. Με το να βάζει το «αλλά» μετά το «δεν είμαι ρατσιστής».

«Η μειοψηφία», λέει κάποιος, «μπορεί να έχει και δίκιο, αλλά η πλειοψηφία έχει πάντα άδικο». Αλλά ούτε με τα γνωμικά κάνουμε τίποτα, ούτε με το να εκφράζουμε τη θλίψη μας στο τουίτερ, ούτε με το να τα λέμε μεταξύ μας ή να περιοριζόμαστε σε δελτία τύπου.

Η συμμετοχή σε μια συναυλία αλληλεγγύης είναι η αρχή. Είναι ωραίο να βλέπεις 4-5-6.000 κόσμο να δίνει φωνάζει «παρών» ηθικά και οικονομικά. Όμως ο αντιφασισμός δεν εξαντλείται σε μια συναυλία. Καμία συναυλία συμπαράστασης δεν θα απαλύνει τον πόνο του μετανάστη που βρέθηκε σε μια ξένη χώρα, τσακισμένος και δεμένος με αλυσίδα σε ένα δέντρο. Κανένα δελτίο τύπου δεν θα σταματήσει τον επόμενο φασίστα που θα θελήσει να χτυπήσει, να μαχαιρώσει κάποιον επειδή είναι μετανάστης, ομοφυλόφιλος, απεργός, διαδηλωτής, απολυμένος. Ο αντιφασισμός έχει πολύ και δύσκολο δρόμο και χρειάζεται αποφασιστικότητα, οργάνωση και μαζικότητα.

Antifa σημαίνει επίθεση.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Δεμένος σε δέντρο με αλυσίδα”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: