Ποιο πάρτυ τελείωσε;

Συζητούσα με γνωστό για τα συνηθισμένα. Απολύσεις, μειώσεις μισθών, φτώχεια, κ.λπ. Η κουβέντα μας δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, σε κάποια στοιχειώδη συμφωνούσαμε, τουλάχιστον φαινομενικά, αν και ήξερα ότι ο συνομιλητής μου κινείται κάπου μεταξύ ΝΔ, Καμμένου και Μάνου, δεν τον λες πλούσιο, αλλά έβγαλε λεφτά στο εξωτερικό μην του τα πάρουν οι κομμουνιστές και γενικά έχει τη νοοτροπία «κοιτάμε τη δουλίτσα μας και τη ζωούλα μας και άσε τους άλλους να πεθαίνουν».

Κάποια στιγμή έκανε το κλασικό σχόλιο. «Δεν έχουμε καταλάβει ότι το πάρτυ τελείωσε». Τον ρώτησα ποιους εννοεί. «Όλους μας». Θόλωσα και για να μην του πω ποια ακριβώς είναι η άποψή μου για τις καταθέσεις του στο εξωτερικό, για το τι ψήφιζε τόσα χρόνια, για τις απόψεις του περί κράτους προνοίας, κ.λπ. έβαλα ένα τέλος στη συζήτηση και έφυγα.

Ποιο πάρτυ τελείωσε; Αυτό που γράφουν εδώ και 2-3 χρόνια οι δημοσιολόγοι των ΜΜΕ, ενστερνιζόμενοι το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου; Αυτό που λένε στα κανάλια οι υπάλληλοι των μεγαλοεργολάβων και των τραπεζών, οι οποίοι συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται γενναία από το κράτος; Αυτό που τονίζουν οι εκπρόσωποι των εφοπλιστών με τις ατελείωτες φοροαπαλλαγές;

Το 2002, την -κατά τα άλλα- χρυσή εποχή της Ελλάδας, όταν οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με διακοσάευρα και στα δέντρα φύτρωναν επιδόματα, κατάφερα με τα χίλια ζόρια και μετά από αμέτρητες συνεντεύξεις να βρω μια δουλειά, για την οποία θα αρκούσε απολυτήριο λυκείου. Δουλειά μέσω εταιρείας ενοικίασης υπαλλήλων, με μισθό 650 ευρώ. Ποιος ήθελε να προσλάβει και να πληρώνει κάτοχο μεταπτυχιακού; Κανείς. Μετά από λίγους μήνες παραιτήθηκα, δεν άντεξα παραπάνω.

Δεύτερη δουλειά, μέσω γνωστού. Στον ένα μήνα μου έδειξαν την πόρτα. Αργότερα έμαθα ότι την θέση μου στο κάτεργο είχε πάρει κάποιος με καλύτερο κονέ.

Τρίτη απόπειρα. Αμισθί στην αρχή και βλέπουμε, γιατί «έτσι είναι σ’ αυτή τη δουλειά, μπαίνεις δοκιμαστικά και αν αξίζεις, μένεις». Δουλειά έξι μέρες τη βδομάδα, χωρίς άδεια, χωρίς αναρρωτικές.Έξι μήνες αργότερα, έχοντας πάρει μόνο υποσχέσεις, σηκώθηκα κι έφυγα. Ξανά βιογραφικά και συνεντεύξεις.

Τέταρτη δουλειά, πάλι μέσω γνωστού. Ωράριο 9 με 9, πρώτος μισθός 700 ευρώ κι αυτά με καθυστερήσεις. Κάποτε 15 μέρες, κάποτε 1 μήνα. Συμμετοχή σε απεργία ή διεκδίκηση δεδουλευμένων με οποιονδήποτε τρόπο, ισοδυναμούσε με απόλυση. Όχι με μισόλογα και υπονοούμενα. Ευθέως. Αυτή η ιστορία κράτησε κάμποσο καιρό, μέχρι που κάποτε πήρα την απόφαση ότι δεν μπορώ να ζω έτσι.

Και σήμερα αναρωτιέμαι. Αυτό ήταν το πάρτυ που τελείωσε; Αν ναι, τότε είτε είμαι μεγάλος μαλάκας είτε μεγάλος γκαντέμης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: