Γαλανόλευκος φερετζές

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα αποστροφή για την ελληνική σημαία. Όταν ήμουν μικρός, την έβλεπα κάπως αδιάφορα, αλλά και με κάποια οικειότητα. Ευθύνη γι’ αυτό έχουν οι γονείς και οι δάσκαλοί μου και τους ευχαριστώ.

Αυτό δεν άλλαξε ούτε στο στρατό. Τα παρουσιάστε, οι προσοχές και οι επάρσεις μου φαίνονταν σαν ψιλοαγγαρεία, αλλά και πάλι δεν υπήρξε κάποιο περιστατικό που να με κάνει να την αντιπαθήσω. Μπορεί σήμερα να ακούγεται περίεργο, αλλά δεν θυμάμαι ούτε έναν πατριωταρά/εθνικιστή αξιωματικό. Η πλειοψηφία ήθελαν στις 3.00 να έχουν φύγει για το σπίτι τους και η υπηρεσία να κυλά χωρίς εντάσεις.

Νομίζω, (χωρίς να είμαι σίγουρος) ότι άρχισα να αντιδρώ στη θέα της σημαίας σχεδόν ταυτόχρονα με την άνοδο του ΛάΟΣ, όταν ο υπερεθνικισμός και η ελληνοκάπηλη ακροδεξιά κέρδιζαν κομμάτι-κομμάτι την σημερινή κυριαρχία τους στον δημόσιο λόγο. Δεν άργησαν να έρθουν οι κραυγές των πατριδοκάπηλων μηντιακών πολιτικών, οι γαλανόλευκοι οπαδοί της εθνικής που φώναζαν «δεν θα γίνεις Έλληνα ποτέ, Αλβανέ», η Παπαρίζου με την σημαία και τον Ψωμιάδη να του τρέχουν τα σάλια, οι σημαιούλες στις στολές των μπάτσων, η συνεχής επίκληση της Ελλάδας και όλων των παράγωγων (Έλληνας, ελληνικό, ελληνικότητα κ.λπ.) σε άσχετα ζητήματα.

Ακολούθησαν τα στολισμένα με τη σημαία καδρόνια των νεοναζί, οι ανεμίζουσες γαλανόλευκες στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων κατοίκων» του Αγίου Παντελεήμονα, οι σημαίες-μπέρτες όσων σύχναζαν στην πάνω μεριά της πλατείας Συντάγματος, ο δήθεν ανθελληνισμός των ξένων και πάει λέγοντας.

Παραδέχομαι ότι ποτέ μου δεν στενοχωρήθηκα όταν έκαιγαν ελληνικές σημαίες στο Πολυτεχνείο. Ίσα-ίσα που γελούσα με τις υστερίες των καναλιών και των πολιτικών. Εδώ και χρόνια, όμως, η σημαία μου προκαλεί απέχθεια. Αποφεύγω όποιον δω να την κρατά, να την κρεμά στο μπαλκόνι χωρίς να έχουμε εθνική επέτειο, να την φοράει σε μπλουζάκι, όπως και αποφεύγω να συζητώ  με όσους λένε «εμείς οι Έλληνες», «όλοι Έλληνες είμαστε», «η Ελλάδα μας».

Το γνωστό απόφθεγμα του Σάμιουελ Τζόνσον λέει ότι ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Στην Ελλάδα, ο πατριωτισμός είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Δεν έχει σημασία τι λες, πώς το λες και πότε. Αν ντύσεις τα λόγια σου με την γαλανόλευκη, έχεις άφεση αμαρτιών, μετατρέπεσαι σε μάρτυρα του έθνους και όσοι διαφωνούν μαζί σου είναι ανθέλληνες.

ΥΓ: Το κείμενο αφορά το θέμα της Παπαχρήστου και τις (αναμενόμενες) αντιδράσεις που προκάλεσε ο αποκλεισμός της από τους Ολυμπιακούς. Δυστυχώς, φτάσαμε στο σημείο η καταδίκη των νεοναζί, να θεωρείται ως «ρατσισμός κατά των Ελλήνων».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: