Αρχείο για Ιουλίου, 2012

Γαλανόλευκος φερετζές

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 27, 2012 by metaparalogos

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα αποστροφή για την ελληνική σημαία. Όταν ήμουν μικρός, την έβλεπα κάπως αδιάφορα, αλλά και με κάποια οικειότητα. Ευθύνη γι’ αυτό έχουν οι γονείς και οι δάσκαλοί μου και τους ευχαριστώ.

Αυτό δεν άλλαξε ούτε στο στρατό. Τα παρουσιάστε, οι προσοχές και οι επάρσεις μου φαίνονταν σαν ψιλοαγγαρεία, αλλά και πάλι δεν υπήρξε κάποιο περιστατικό που να με κάνει να την αντιπαθήσω. Μπορεί σήμερα να ακούγεται περίεργο, αλλά δεν θυμάμαι ούτε έναν πατριωταρά/εθνικιστή αξιωματικό. Η πλειοψηφία ήθελαν στις 3.00 να έχουν φύγει για το σπίτι τους και η υπηρεσία να κυλά χωρίς εντάσεις.

Νομίζω, (χωρίς να είμαι σίγουρος) ότι άρχισα να αντιδρώ στη θέα της σημαίας σχεδόν ταυτόχρονα με την άνοδο του ΛάΟΣ, όταν ο υπερεθνικισμός και η ελληνοκάπηλη ακροδεξιά κέρδιζαν κομμάτι-κομμάτι την σημερινή κυριαρχία τους στον δημόσιο λόγο. Δεν άργησαν να έρθουν οι κραυγές των πατριδοκάπηλων μηντιακών πολιτικών, οι γαλανόλευκοι οπαδοί της εθνικής που φώναζαν «δεν θα γίνεις Έλληνα ποτέ, Αλβανέ», η Παπαρίζου με την σημαία και τον Ψωμιάδη να του τρέχουν τα σάλια, οι σημαιούλες στις στολές των μπάτσων, η συνεχής επίκληση της Ελλάδας και όλων των παράγωγων (Έλληνας, ελληνικό, ελληνικότητα κ.λπ.) σε άσχετα ζητήματα.

Ακολούθησαν τα στολισμένα με τη σημαία καδρόνια των νεοναζί, οι ανεμίζουσες γαλανόλευκες στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων κατοίκων» του Αγίου Παντελεήμονα, οι σημαίες-μπέρτες όσων σύχναζαν στην πάνω μεριά της πλατείας Συντάγματος, ο δήθεν ανθελληνισμός των ξένων και πάει λέγοντας.

Παραδέχομαι ότι ποτέ μου δεν στενοχωρήθηκα όταν έκαιγαν ελληνικές σημαίες στο Πολυτεχνείο. Ίσα-ίσα που γελούσα με τις υστερίες των καναλιών και των πολιτικών. Εδώ και χρόνια, όμως, η σημαία μου προκαλεί απέχθεια. Αποφεύγω όποιον δω να την κρατά, να την κρεμά στο μπαλκόνι χωρίς να έχουμε εθνική επέτειο, να την φοράει σε μπλουζάκι, όπως και αποφεύγω να συζητώ  με όσους λένε «εμείς οι Έλληνες», «όλοι Έλληνες είμαστε», «η Ελλάδα μας».

Το γνωστό απόφθεγμα του Σάμιουελ Τζόνσον λέει ότι ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Στην Ελλάδα, ο πατριωτισμός είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Δεν έχει σημασία τι λες, πώς το λες και πότε. Αν ντύσεις τα λόγια σου με την γαλανόλευκη, έχεις άφεση αμαρτιών, μετατρέπεσαι σε μάρτυρα του έθνους και όσοι διαφωνούν μαζί σου είναι ανθέλληνες.

ΥΓ: Το κείμενο αφορά το θέμα της Παπαχρήστου και τις (αναμενόμενες) αντιδράσεις που προκάλεσε ο αποκλεισμός της από τους Ολυμπιακούς. Δυστυχώς, φτάσαμε στο σημείο η καταδίκη των νεοναζί, να θεωρείται ως «ρατσισμός κατά των Ελλήνων».

Ή τις αλυσίδες ή τα όπλα

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 24, 2012 by metaparalogos

Μετά το μνημείο ασυναρτησίας, τσάμπα μαγκιάς, παραλογισμού και ηλιθιότητας του Σαμαρά στην ΚΟ της ΝΔ, μετά τα αντισυνταγματικά καμώματά του στο θέμα της Χαλυβουργίας (τα λέει πολύ καλά ο Χασοδίκης), μετά τις πολλαπλές επιβεβαιώσεις ότι δεν υπάρχει καμμία επαναδιαπραγμάτευση, αλλά θα υπάρξει Μνημόνιο 3, είμαι πλέον βέβαιος ότι πολύ σύντομα θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ προετοιμάζουν ήδη το έδαφος για κάτι μεγάλο. Αυτοί που είχαν αναλάβει εργολαβικά την στήριξη των μνημονίων, τώρα μας λένε για κακούς Γερμανούς, ανθύπατους του ΔΝΤ και διάφορα άλλα χαζά, αλλά ταυτόχρονα πληθαίνουν τα άρθρα στήριξης του δυναμικού πρωθυπουργού, για να μας έρθει πιο μαλακά η απόφαση της (επίσημης) πτώχευσης.

Δεν πείθουν κανέναν, θα πληρώσουν τα σπασμένα κι αυτοί και τα αφεντικά τους και οι συγκυβερνούντες και οι απόλυτα ελεγχόμενοι δικαστές και εισαγγελείς και οι ένστολοι μπράβοι τους και οι κοινοβουλευτικοί νεοναζί και οι επενδυτές και τα γκόλντεν μπόιζ και οι κουμπάροι και όλος αυτός ο εσμός.

Μία είναι προϋπόθεση. Αυτός ο κοιμισμένος, ρημαγμένος, απογοητευμένος, ξεπουλημένος, σάπιος, απελπισμένος, εκούσια υποδουλωμένος λαός να ξυπνήσει και να πετάξει τις αλυσίδες, όπως θα κάνουν σύντομα και οι Ισπανοί και οι Ιταλοί και οι Πορτογάλοι και άλλοι πολλοί.

Είμαι βέβαιος ότι αυτό θα γίνει. Άλλος δρόμος, δεν υπάρχει.

Τους χτυπάνε επειδή χαμογελούν

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 20, 2012 by metaparalogos

Το μεταφέρω όπως (περίπου) μου το είπε μία γνωστή.

Οι χρυσαυγίτες δεν χτυπάνε τους μετανάστες επειδή είναι ξένοι.

Τους χτυπάνε επειδή, μέσα σε όλες τις δυσκολίες και τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν σ’ αυτή την κωλοχώρα, έχουν ακόμα τη δύναμη να χαμογελούν. Έχουν μέσα τους αυτό που έχουμε χάσει εμείς οι υπόλοιποι και δεν είχαν ποτέ οι φασίστες: Ελπίδα.

*Με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις, πάντα υπό την κάλυψη της αστυνομίας.

Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 18, 2012 by metaparalogos

Κάποιοι από εσάς θα διάβασαν το προχθεσινό ρεπορτάζ του Reuters για την Πειραιώς. Κάποιοι άλλοι, όχι και είναι απόλυτα δικαιολογημένο γιατί ως είδηση δεν έπαιξε σχεδόν πουθενά. Ένα γκουγκλάρισμα αρκεί για να πείσει και τους πλέον δύσπιστους. Η είδηση παίζει σε κάποια σάιτ και μπλογκ, αλλά στις ιστοσελίδες των μεγάλων ΜΜΕ είτε δεν υπάρχει τίποτα, είτε υπάρχουν ελάχιστες αναφορές σε παλαιότερο αλλά σχετικό θέμα του Reuters (του Απριλίου), μαζί με την απάντηση της Πειραιώς, η οποία καταλαμβάνει μεγαλύτερη έκταση από το ρεπορτάζ…

Έκανα μια πρόχειρη έρευνα σε κάποια από τα πιο γνωστά σάιτ. Δεν βρήκα τίποτα στο Βήμα, στα Νέα, στο Έθνος, στο Πρώτο Θέμα, στο Σκάι, στο Μέγκα και στον Αντένα. Δεν ξέρω αν υπήρχε κάποια αναφορά την οποία δεν είδα, αλλά ένα τέτοιο θέμα είναι αδιανόητο να περνάει στα ψιλά (τόσο ψιλά, που να μη φαίνεται καθόλου). Παρεμπιπτόντως, σε κάποια από τα σάιτ βρήκα διαφημίσεις της Πειραιώς και στα περισσότερα υπήρχε η είδηση περί ενδιαφέροντος της τράπεζας για την Αγροτική. Το ρεπορτάζ του Reuters, πουθενά. Για να μην αναφερθώ στα πληρωμένα ενημερωτικά «μπλογκς» και το βρώμικο παιχνίδι που έπαιξαν με τις φωτογραφίες και τις παρακολουθήσεις…

Έριξα μια ματιά και σε κείμενα μερικών από τους πιο γνωστούς αποψιολόγους. Αυτούς που πιάνονται με ό,τι γράψουν οι FT, η ΝΥ Times, η WSJ, το Spiegel και το κάνουν ευαγγέλιο. Ο Πρετεντέρης στα Νέα έχει ένα άρθρο κατά του Τσίπρα που πήγε στη Γαλλία, ο Μανδραβέλης διαμαρτύρεται που οι υπουργοί δεν κάνουν περικοπές και ζητάει περισσότερο μνημόνιο. Ο Πορτοσάλτε στο τουίτερ ζητούσε αντί για νηπιαγωγούς στους παιδικούς σταθμούς, να βάλουμε γιαγιάδες και παπούδες. Ο Χατζηνικολάου, επίσης στο τουίτερ, έλεγε ότι πρόκειται για έγγραφο που δεν έχει επιβεβαιωθεί, ότι παίζονται παιχνίδια ενόψει συγχωνεύσεων και διάφορα τέτοια.

Κανείς από τους αποψιολόγους δεν θεωρεί περίεργο να βγαίνει στο φως μια τέτοια υπόθεση, όταν έχει προηγηθεί η περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την οποία θα πληρώσει ο σοφός ελληνικός λαός. Και βεβαίως, κανένα κυβερνητικό στέλεχος δεν έχει κληθεί να πάρει θέση.

Τελικά μήπως όλοι αυτοί έχουν δίκιο κι εγώ άδικο; Μήπως η είδηση δεν αξίζει ούτε για μονόστηλο; Μήπως το ότι κανείς δεν ασχολείται με το θέμα, οφείλεται στο δημοσιογραφικό ένστικτο που ξεχωρίζει και κατηγοριοποιεί τις ειδήσεις σε σημαντικές και ασήμαντες; Μήπως η κυβέρνηση θεωρεί άνευ ουσίας το δημοσίευμα; Μήπως τους ξέφυγε λόγω ζέστης;

Η υπόθεση θυμίζει τα όσα είχαν γίνει και σε μια άλλη τράπεζα, την Proton. Τώρα που καταλάγιασε η σκόνη, η ίδια τράπεζα βάζει διαφημίσεις για να ψαρέψει πελάτες. Ποιος θυμάται τώρα τις ενισχύσεις από το υπουργείο, το θάψιμο της υπόθεσης από τα ΜΜΕ, την σιγή της Δικαιοσύνης.

Έτσι, για να μην έχουμε καμία ψευδαίσθηση για το ποιοι μας ενημερώνουν, σε ποιους καταθέτουμε τα λεφτά μας και ποιους ψηφίζουμε.

Ο σοφός μαυραγορίτης λαός

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 17, 2012 by metaparalogos

Λίγες εβδομάδες μετά την απόφαση του σοφού ελληνικού λαού να συνεχίσουν να τον κυβερνάνε αυτοί τους οποίους ο ίδιος αποκαλεί «κλέφτες, λαμόγια, απατεώνες», η κατάσταση είναι χειρότερη κι απ’ ό,τι θα περίμενε κι ο πιο φανατικός συριζαίος.

Η επαναδιαπραγμάτευση είναι παρελθόν εδώ και καιρό. Αποκαλύφθηκε πολύ γρήγορα ότι ήταν ένα μεγάλο ψέμα, το οποίο έλεγε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, μόνο που έτσι όπως έγιναν τα πράγματα την ευθύνη για το ψέμα θα την αναλάβει ο Κουβέλης. Ο οποίος, αν δεν ήξερε, έπρεπε να είχε ρωτήσει, πριν αποφασίσει να γίνει το δεκανίκι των διεφθαρμένων.

Η επαναφορά των μισθών και των συντάξεων στην προ μνημονίου κατάσταση είναι σαν να μην ειπώθηκε ποτέ από τη ΝΔ. Τα 11,5 δισ. που έλεγε ο Παπαδήμος γύρω στον Απρίλιο, τα θυμήθηκε ξαφνικά η τρόικα εσωτερικού (εύστοχος χαρακτηρισμός) μόλις την περασμένη εβδομάδα. Άρα αντί για επαναφορά, θα έχουμε περαιτέρω περικοπές και μάλιστα οριζόντιες και νέα φορολογική σφαγή. Μόνο που τώρα, θα φταίει ο Στουρνάρας.

Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας έγινε ξεπούλημα όσο-όσο. Και μάλιστα τα όποια εφάπαξ έσοδα, θα είναι στα χαρτιά. Αντί δηλαδή να μπουν χρήματα στα δημόσια ταμεία, θα αφαιρεθεί «δημόσιο χρέος». Δηλαδή, για να καταλαβαινόμαστε, θα δωθούν ακίνητα και επιχειρήσεις (κάποιες κερδοφόρες) και ως αντάλλαγμα το κράτος δεν θα πάρει τίποτα.

Δεν θα αναφερθώ σε πιο συγκεκριμένα πράγματα. Δεν χρειάζεται να πω τίποτα για την συνέχιση του έργου του Λοβέρδου στην υγεία, τις κοινές επιχειρήσεις αστυνομίας-Χρυσής Αυγής (την οποία ο σοφός λαός αποφάσισε ότι θέλει να τον εκπροσωπεί), την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων, την εξαθλίωση των ΤΕΙ και των ΑΕΙ, τις προκλητικές και παράνομες δεσμεύσεις ότι δεν θα υπάρξουν περικοπές στους ένστολους, αλλά θα υπάρξουν για όλους τους άλλους, τις στημένες δημοσκοπήσεις με τα δήθεν ευνοϊκά για την κυβέρνηση ευρήματα, την απροκάλυπτη στήριξη των ΜΜΕ στις δύο τρόικες, τις παραιτήσεις υπουργών και υφυπουργών κ.λπ.

Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Το σημαντικό είναι ότι ο σοφός ελληνικός λαός μπορεί να κοιμάται ήσυχος, αφού έσωσε τα πολύτιμα ευρώ του ψηφίζοντας Σαμαρά, κρύβοντάς τα σε τενεκέδες στην αυλή και βγάζοντάς τα στην Ελβετία και στην Αγγλία, όπως ακριβώς έκαναν οι μαυραγορίτες πρόγονοί του.

Για μια σπανακόπιτα και ένα μίλκο

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 11, 2012 by metaparalogos

Θυμάμαι τις ιστορίες απ’ το στρατό που έλεγε ο πατέρας μου λες και τις έχω ζήσει εγώ. Από τη μία γιατί μικρός τις είχα ακούσει αμέτρητες φορές κι από την άλλη γιατί τις ζήλευα. Ήθελα να έχω κι εγώ ιστορίες από το στρατό, να τις λέω και να γκρινιάζουν οι γυναίκες της παρέας «ωχ πάλι με τα στρατιωτικά σας, δεν βαρεθήκατε;», αλλά κατά βάθος να το διασκεδάζουν κι αυτές.

Μ’ αρέσει να λέω ιστορίες απ’ το στρατό. Τις πιο πολλές τις έχω πει αμέτρητες φορές. Προσπαθώ να θυμάμαι τις πιο αστείες, τις πιο παράλογες. Μερικές δεν τις έχω πει ποτέ. Δεν είναι τίποτε φοβερές ιστορίες, αλλά για μένα είναι εμπειρίες από ένα παράλληλο, μακρινό σύμπαν.

Ξημερώματα Σαββάτου προς Κυριακή, στη σκοπιά. Καλοκαίρι, νούμερο 2:00-6:00. Όπλο, κράνος, εξάρτυση, τελαμώνας με δύο αβολίδωτα και 16 κανονικές σφαίρες. Ραδιοφωνάκι αγορασμένο από μικροπωλητή στην Ομόνοια, συντονισμένο σε σταθμό που παίζει τραγούδια του Περίδη.

Μπροστά στη σκοπιά, ο δρόμος. Στο βάθος τα φώτα της πόλης και αχνή μουσική από έναν άλλο κόσμο, κάποιο μπιτς μπαρ. Αραιά και που η μουσική δυναμώνει, ανάλογα με τον αέρα. Δεν ζηλεύω αυτούς που διασκεδάζουν. Αυτοί ζουν σε άλλο πλανήτη, είναι άλλα όντα, δεν έχουν καμία σχέση με εμάς, άρα τι να ζηλέψω; Μετράω 500 και σήμερα.

Από το δρόμο ακούγεται αυτοκίνητο. Κάμπριο, με δυνατά τη μουσική. Πάει αργά, βλέπω μέσα δύο κορίτσια, περίπου στην ηλικία μου. Με βλέπουν και σταματάνε. Η πρώτη σκέψη στο νυσταγμένο μου μυαλό είναι το «αλτ, τις ει». Ευτυχώς το κρατάω μέσα μου. Με χαιρετάνε, απαντάω κάπως διστακτικά.

Βγαίνουν και οι δύο και έρχονται προς το συρματόπλεγμα. Κοιτάω πίσω μου μην έρχεται περίπολο.

Πιάνουν την κουβέντα. Πως σε λένε, από που είσαι, τα γνωστά. Ο σκοπός δεν αποκαλύπτει τα στοιχεία του, μας είχαν πει στην εκπαίδευση. Δε γαμιέται κι η εκπαίδευση.

Με ρωτάνε πόσο καιρό θα είμαι στο στρατό. 500 και σήμερα. Γελάνε.

-Πάμε για πρωινό, έχεις φάει;

-Όχι.

-Τι να σου φέρουμε;

-Ε…

-Έλα ρε, πες.

-Μια σπανακόπιτα. Κι ένα μίλκο.

-Έγινε.

Φεύγουν και επιστρέφουν μετά από λίγο με σπανακόπιτα και μίλκο. Μου δίνουν μέσα από το συρματόπλεγμα. Τρώω μέσα σε δευτερόλεπτα, κοιτώντας πίσω μου το στρατόπεδο. Τρώνε κι αυτές και γελάνε.

-Καπνίζεις;

-Ναι. Αλλά όχι τώρα…

-Εμείς να κάνουμε ένα τσιγάρο; Μετά θα φύγουμε.

-Ναι.

Κάνουν από ένα στριφτό τσιγάρο. Δεν μιλάνε, ούτε εγώ μιλάω. Παρακαλάω να μείνουν κι άλλο, έχω κάμποση ώρα ακόμα στη σκοπιά, αλλά ντρέπομαι να το πω.

Τελειώνουν τα τσιγάρα τους, μπαίνουν στο αυτοκίνητο. Θέλω να ζητήσω τηλέφωνα και να τους πω ότι αυτό που έκαναν μπορεί να μην τους φαίνεται σπουδαίο, αλλά για μένα είναι, ότι κι αύριο έχω σκοπιά, ότι κάποια στιγμή θα βγω με έξοδο, αν θέλουν να τις κεράσω έναν καφέ. Δεν τολμάω, θα γελάσουν. Με χαιρετάνε.

-Καληνύχτα φανταράκι. Κουράγιο και μη μασάς, θα περάσει.

ΥΓ: Την ιστορία θυμήθηκα διαβάζοντας το μπλογκ του βιβλιοθηκάριου και τις ιστορίες των:

Δύτης των Νιπτήρων
Τσαλαπετεινός
Το ιστολόγιο του ερυθρού καγκουρώ
Κυνοκέφαλοι
SilentCrossing
Η ωραία Σέλιτσα
Oldboy

Μια παραιτημένη κοινωνία

Posted in Αταξινόμητα on Ιουλίου 11, 2012 by metaparalogos

Να φταίει η ζέστη και ότι έρχεται ο Αύγουστος; Να φταίει ότι πριν από 3 βδομάδες ο σοφός ελληνικός λαός ψήφισε αυτούς που σήμερα του φέρνουν νέα μέτρα από τις Βρυξέλλες; Να φταίει ότι, όταν είσαι άνεργος και ψάχνεις να βρεις χιλιάρικα και διχίλιαρα για την εφορία και τα χαράτσια, δεν έχεις χρόνο και δυνάμεις για να ασχοληθείς με άλλα πράγματα;

Ό,τι και να φταίει, η κοινωνία παρουσιάζει έντονα σημάδια παραίτησης.

Μπορεί να χρειάζεται μόνο μια σπίθα για να αλλάξει η διάθεση. Έχουμε δει και στο παρελθόν τέτοιες απότομες μεταστροφές.

Μιλάω όμως με ανθρώπους που δεν έχουν πλέον δυνάμεις ούτε να αστειευτούν με την κατάσταση, ούτε καν να οργιστούν, να βρίσουν, να διαμαρτυρηθούν. Ψάχνουν τρόπο να φύγουν, να πάνε κάπου αλλού, να κάνουν ο,τιδήποτε άλλο. Ίσως να έψαχνα κι εγώ τρόπο να φύγω, αν ήμουν στη θέση τους, ίσως να είχα παραιτηθεί κι εγώ.

Διαβάζω κείμενα που περιγράφουν καταστάσεις σοκαριστικές, με ανθρώπους να περιφέρονται και να συμπεριφέρονται σαν ζόμπι. Τέτοιους ανθρώπους βλέπω καθημερινά και με προβληματίζουν περισσότερο κι από τους δηλωμένους φασίστες. Τους βλέπω στον δρόμο να περπατούν σαν χαρακτήρες σε παιχνίδι για τον υπολογιστή, που δεν πηγαίνουν πουθενά συγκεκριμένα, απλά περπατάνε γιατί είναι προγραμματισμένοι να το κάνουν.

Η σπίθα θα έρθει και η αντίδραση θα είναι εκρηκτική. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Το θέμα είναι πόσοι θα έχουμε μείνει όρθιοι για να παλέψουμε και πόσα ζόμπι θα μας κοιτάνε από την τηλεόραση και θα μας βρίζουν, γιατί είναι προγραμματισμένα να το κάνουν.