Που είμαστε;

Με αφορμή αυτό.

Από τον περασμένο Φλεβάρη, όταν η βουλή ψήφιζε «ναι σε όλα» και έξω καιγόταν το σύμπαν, έχουμε καταθέσει τα όπλα.

Ήμουν εκεί, όταν τα ΜΑΤ μας πήγαιναν καροτσάκι από το Σύνταγμα στην Πανεπιστημίου, εμείς επιστρέφαμε πίσω, μας ξαναέτρεχαν ως το Άττικα, ξαναγυρίζαμε, μέχρι που (μετά από 5-6 πήγαινε-έλα) μας έδιωξαν οριστικά, πέρα από τα οδοφράγματα στο ύψος της Κοραή.

Ήμουν εκεί όταν μια 30αριά παιδιά με καδρόνια έφτιαχναν φραγμό στα ΜΑΤ στην κορυφή της Όθωνος, εκεί που είναι η στάση για το αεροδρόμιο, ώστε να μην χτυπηθεί ο κόσμος στο Σύνταγμα και τραγουδούσαν το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Ήμουν εκεί όταν ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος στην Αμαλίας, κυνηγημένος από τα ΜΑΤ, με ανθρώπους κάθε ηλικίας να ψάχνουν για μια πέτρα για να αμυνθούν και το ξενοδοχείο άνοιξε τις πόρτες του για να προστατευτούν όσοι περισσότεροι γινόταν.

Ήμουν εκεί όταν ο κόσμος κάλυπτε όλο το Σύνταγμα, όλη την Σταδίου, την Πανεπιστημίου, μέρος της Ακαδημίας, σχεδόν όλη τη Φιλελλήνων και την Ερμού. Όταν τα ΜΑΤ χτυπούσαν κόσμο στο κεφάλι, όταν μπαίνανε οι ΔΙΑΣ με τις μηχανές στην πλατεία και σημαδεύανε ανθρώπους για να τους πατήσουν. Όταν κλειστήκανε τρεις διμοιρίες μέσα στη στοά του υπουργείου Οικονομικών και τρώγανε βροχή τα μπουκάλια. Όταν μεγάλοι άνθρωποι, 60άρηδες και βάλε, με ρωτούσαν που θα βρουν ένα ξύλο και τους κοιτούσα σαν χαζός, μέχρι να καταλάβω. Όταν έπεφταν ταυτόχρονα δεκάδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα, μαζί με πέτρες, πάνω στα αντίσκηνα των γιατρών, με ανθρώπους ξαπλωμένους και ακίνητους στο έδαφος. Όταν βλέπαμε ομάδες 3-4 ατόμων με κουκούλες να κυνηγιούνται από διαδηλωτές στην Ομήρου και να κρύβονται πίσω από τα ΜΑΤ.

Όταν οι ορδές των Δελτάδων περνούσαν σφαίρα τη στροφή της Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου, μέσα από τον κόσμο που πηδούσε τα παρτέρια για να σωθεί και τα κτήνη πετούσαν αυτοσχέδια εκρητικά με δυναμιτάκια και μπαταρίες.

Όταν ανέβαιναν την Καραγιώργη Σερβίας 30-40 μηχανές και ο κόσμος έμπαινε μπροστά, για να μην περάσουν και κάποιοι από τους μπάτσους, τρομοκρατημένοι, έβαζαν το χέρι στη θήκη με το πιστόλι.

Όταν οι «άνδρες» των ΜΑΤ απομόνωναν παιδιά 18 χρονών στο πάρκινγκ της Κριεζώτου, τα οποία θα τα σκότωναν στο ξύλο αν δεν εμφανίζονταν κάποιοι από μηχανής θεοί.

Όταν μια διμοιρία αποφάσιζε να κάνει έφοδο μέσα από συμπαγές μπλοκ διαδηλωτών, μέχρι να βγουν οι πυροσβεστήρες και να αρχίσουν οι ματατζήδες να τρέχουν σαν κοτόπουλα.

Όταν 10 μπάτσοι έπιαναν έναν διαδηλωτή και τον τσάκιζαν στο ξύλο μπροστά στα μάτια μας και τρέχαμε εμείς να τον πάρουμε από τα χέρια τους κι αυτοί μας χτυπούσαν με τα γκλοπ.

Όταν έβγαινε το μαυροκόκκινο μπλοκ από την Σταδίου στο Σύνταγμα κι ο κόσμος χειροκροτούσε από το πεζοδρόμιο.

Όταν γύριζα σπίτι και έκανε τρεις μέρες να μου φύγει το κάψιμο του δακρυγόνου από τα μάτια.

Τα τελευταία 2 χρόνια ήταν ένας διαρκής πόλεμος. Ό,τι και να γινόταν, ήμουν αισιόδοξος, γιατί έβλεπα ότι ο κόσμος πολεμούσε. Μέσα μου όμως υπήρχε ένα σαράκι. Γιατί ήμασταν 30.000, 50.000, 100.000 ή 500.000; Γιατί δεν ήμασταν κάθε μέρα 1 εκατομμύριο;

Που είναι όλοι οι άλλοι, αναρωτιόμουν. Δεν βλέπουν τι γίνεται; Δεν τους νοιάζει;

Ήξερα που ήταν. Ήταν στο σπίτι, έβλεπαν Μέγκα, μας έβριζαν που αμαυρώναμε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, που δεν τους αφήναμε να πάνε στις δουλειές τους, που φέραμε τη χώρα σ’αυτή την κατάσταση, που κατεβαίνουμε από το Ψυχικό και την Εκάλη για να καίμε την Αθήνα, που τα βάζουμε με τα παλικάρια των ΜΑΤ που παίρνουν 800 ευρώ.

Σήμερα όμως αναρωτιέμαι. Που είμαστε εμείς; Εμείς που κατεβαίναμε στο δρόμο, τι έγινε και παραιτηθήκαμε; Πάλι φταίει το καλοκαίρι, όπως και πέρυσι; Παραμυθιαστήκαμε τόσο πολύ με τις εκλογές, που τα ξεχάσαμε όλα; Είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ηλίθιοι;

Οι διπλανοί μας πεθαίνουν κάθε μέρα. Αυτοκτονούν όταν χάνουν τη δουλειά τους και τους παίρνουν το σπίτι. Όταν δεν έχουν λεφτά να πάρουν φάρμακα ή γάλα για τα παιδιά. Όταν χρωστάνε παντού και δεν έχουν ένα ευρώ στην τσέπη.

Πριν από λίγες μέρες έγραφα για Κόκκινο Οκτώβρη. Το ερώτημα είναι αν, μέχρι τον Οκτώβρη, θα έχει μείνει τίποτα για το οποίο θα αξίζει να παλέψουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: