Από τους αντιεξουσιαστές του ΠΑΣΟΚ στους αναρχικούς της ΝΔ

Μια βδομάδα πέρασε από τις εκλογές της 17/6, όπου οι Έλληνες ψηφοφόροι αποφάσισαν να δώσουν συγχωροχάρτι και λευκή επιταγή στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να συνεχίσουν την μνημονιακή πολιτική. Το διακύβευμα ήταν να αποκτήσει ο τόπος κυβέρνηση. Γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο, σχεδόν άπαντες είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για την διάλυση του κράτους, τον καταποντισμό των μισθών και των συντάξεων, το 23% ανεργία και τις αμέτρητες αυτοκτονίες ευθυνόταν η ακυβερνησία.

Τρία κόμματα λοιπόν ανέλαβαν την πρωτοβουλία να κάνουν κυβέρνηση με μπροστάρισσα τη ΝΔ και αρχηγό τον Σαμαρά. Και μια βδομάδα αργότερα, ούτε κυβέρνηση έχουμε, ούτε πρωθυπουργό, ούτε βουλή, ούτε υπουργό στο κρισιμότερο υπουργείο. Στα άλλα υπουργεία, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, χάνει η μάνα το παιδί.

Στο «μέτωπο» της επαναδιαπραγμάτευσης, η κατάσταση θυμίζει το ανέκδοτο με τον τραυματία στο τροχαίο που μαζεύει τα κομμάτια του από τον δρόμο και λέει «ε δεν πάθαμε και τίποτα». Δεν θα αναφερθώ καν στις δηλώσεις ευρωπαίων, που απορρίπτουν το ενδεχόμενο οποιασδήποτε επαναδιαπραγμάτευσης (έτσι όπως την εννοούμε εμείς). Θα αρκεστώ στον ίδιο τον Σαμαρά, που δήλωσε πρόσφατα σε γαλλικό μέσο ότι, όταν λέει επαναδιαπραγμάτευση, εννοεί μόνο για το ευρωομόλογο και ότι προτεραιότητά του είναι η τήρηση των δεσμεύσεων. Και το χειρότερο είναι ότι μία βδομάδα μετά τις εκλογές, ακόμα δεν ξέρουμε επίσημα και ξεκάθαρα αν αυτά που λέει ο Σαμαράς στο εξωτερικό τα εννοεί ή αν λέει ψέμματα για να μη θυμώσουν οι Ευρωπαίοι, ή αν λέει ψέμματα στην Ελλάδα και θα πάει στις Βρυξέλλες λέγοντας «ναι σε όλα», όπως είπε στην ψηφοφορία για το μνημόνιο 2.

Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσαμε να μιλάμε για χάος. Τώρα όμως δεν μας το επιτρέπουν τα ΜΜΕ, γιατί αποφάνθηκαν ότι ο λαός ψήφησε Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη και όποιος διαφωνεί είναι προβοκάτορας, σαμποτέρ, λομπίστας της δραχμής και υπάλληλος του Σόρος.

Εντάξει, αντιλαμβάνομαι ότι τα προβλήματα υγείας του Σαμαρά και του Ράπανου ήταν αστάθμητοι παράγοντες. Αλλά όταν οι φανατικά φιλοκυβερνητικές (ανεξαρτήτως κυβερνήσεως) εφημερίδες, όπως το Βήμα, περιγράφουν καταστάσεις όπου πρόσωπα αρνούνται να πάρουν μεταγραφή σε κρίσιμους κρατικούς τομείς, αφήνοντας τους υπουργούς χωρίς συμβούλους, όπου το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης εμφανίζεται λίγα 24ωρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του «προβληματισμένο» και «ανήσυχο», όπου πολιτικά πρόσωπα που μέχρι προχτές μας έπρηζαν το συκώτι με την ανάγκη να έχουμε κυβέρνηση και μας καλούσαν να δείξουμε -επιτέλους!- λίγη υπευθυνότητα, σήμερα γκρινιάζουν που δεν τους δόθηκε υπουργική καρέκλα, ε τότε θα πρέπει να είμαστε ηλίθιοι ή έστω αφελείς για να πιστεύουμε ότι το χάος οφείλεται στο ότι πονάει το μάτι του Σαμαρά και το στομάχι του Ράπανου.

Αν αυτό το κωλοχανείο είναι η κυβέρνηση που χρειαζόμαστε για να βρούμε την έξοδο από την κρίση, τότε εγώ είμαι η Όλγα Κεφαλογιάννη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: